آویشن

1

 

خانواده: (Labiatae (Laminaceae

مشخصات: شبه درختچه ای همیشه سبز و کوتاه قد است که تا 30 سانتیمتر ارتفاع می یابد. ریشه هایش کاملا محکم و ساقه اش بسیار منشعب است. برگ ها بدون دمبرگ و از لحاظ شکل بسیار متنوع بوده، ممکن است بیضوی تا خطی یا به طرف راس لوزی شکل باشند. برگ های جوان دارای کرک های پشمی کمی هستند. گل ها درون نبله هایی در نوک شاخه ها تجمع یافته اند. کاسه گل دولوبی و لوله ای و جام گل دو لبی و لوله ای شکل است که لب پایینی آن 3 لوبی می باشد. میوه شامل 4 فندقه صاف و تیره رنگ است و در باقیمانده کاسه گل یافت می شود. گیاه رایحه ی مهعری دارد. به صورت وحشی در خاک های خشک و سنگلاخی مناطق مدیترانه ای و ترجیحا در نواحی آفتابگیر رویش دارد. در اروپا طی فصل های بهار و تابستان جمع آوری می شود.

پراکنش عمومی: بومی مناطق مدیترانه ای اروپا است.

پراکنش در ایران: در بعضی نقاط ایران به صورت کاشته شده وجود دارد.

بخش های مورد استفاده: سرشاخه های گلدار

ترکیبات شیمیایی: اسانس حاوی تیمول، کارواکول، بورنئول، اوکالیپتول، منتن و تیمن، تانن و رزین

خواص درمانی: ضد عفونت، ضد التهاب، ضد اسپاسم، ملین و آنتی بیوتیک

اشکال دارویی: دمکرده، عصاره روان، تنتنور، شربت، اسانس و پودر

ملاحظات: این گیاه به طور وسیعی در آشپزخانه و کارخانه های عطرسازی به کار می رود. در رایحه درمانی یکی از مهمترین گیاهان مورد توجه است زیرا دارای اثرات ضد عفونت می باشد. اسانس آن در درمان سیاه سرفه موثر است. از این گیاه به واسطه ی اثر پاک کننده اش در تهیه ی فرآورده هایی مانند اقسام دهان شویه استفاده می شود. گیاه مذکور شدیدا مورد علاقه ی زنبورهاست و عسل حاصل از آن خواص گیاه اصلی را دارا می باشد.

بدون تصویر