admin

admin

گل گاو زبان

گیاهی است علفی، پوشیده از کرک های ریز، دارای ریشه دوکی شکل و ساقه ای افراشته که ارتفاع آن تا حدود 70 سانتی متر می رسد. برگ ها کامل بوده برگ های پایینی تخم مرغی، سر نیزه ای، نوک تیز و دمبرگ دار هستند در حالی که برگ های راس گیاه بدون دمبرگ می باشند. گل ها در گل آذین گرزن قرار داشته و دارای کاسه ای با کرک های ریز و لوب های سرنیزه ای و نوک تیز هستند. جام گل دارای 5 لوب بوده، معمولا به رنگ آبی روشن و گاهی اوقات ارغوانی است. میوه گیاه به صورت فندقه خشن و سخت می باشد این گیاه در اروپا به صورت خودرو در زمین های بایر، کنار جاده ها و در میان سنگلاخ ها رویش داشته، در  پایان تابستان جمع آوری می گردد.

پراکنش عمومی: شرق، جنوب و مرکز اروپا، شمال آفریقا، سوریه، آناتولی، قفقاز، کردستان عراق، ایران، افغانستان، ترکمنستان و پاکستان

پراکنش در ایران: گلستان، مازندران، آذربایجان، کردستان، کرمانشاه، همدان، لرستان، فارس (علاوه بر گونه اصلی زیر گونه های گیاه نیز در ایران می رویند).

بخش های مورد استفاده: گیاه کامل

ترکیبات شیمیایی: سینوگلوسین، کنسولیدین، تانن، املاح ، ترکیبات رنگی

خواص درمانی: ضد سرفه، معرق، تصفیه کننده خون، مدر

اشکال دارویی: دم کرده، تنتور، شربت، عصاره روان

ملاحظات: ضماد حاصل از پودر این گیاه در نواحی دچار التهاب به کار می رود. از ریشه ی این گیاه نوعی رنگ قرمزبه  دست می آید . توصیه می گردد که میزان استفاده از این گیاه در حد مجاز باشد زیرا مصرف بیش از حد آن به علت وجود سینوگلوسین عوارض فلج کننده دارد.

 

K2_TAGS

سرخارگل

خانواده: Asteraceae

مشخصات: سرخارگل گیاهی علفی و چند ساله از تیره کاسنی می‌باشد که ارتفاع آن حداکثر به ۱ تا ۱٫۵ متر می‌رسد. برگ‌های پایین ساقه تخم مرغی تا نیزه‌ای شکل هستند که حداکثر ۳۰ سانتی‌متر طول و ۲۰ سانتی‌متر عرض دارند. ساقه از انشعابات فراوانی برخوردار بوده و دارای پرزهای زبر و خشن است. گل‌ها معمولاً به رنگ ارغوانی، صورتی، قرمز ارغوانی، زرد و نارنجی دیده می‌شوند و دیسک مرکز آن‌ها (گلهای لوله‌ای) سبز تیره، قهوه‌ای تیره و سیاه‌ رنگ می‌باشد. سرخارگل به نور فراوان احتیاج دارد و خاکهای سبک (شنی) و متوسط (لومی) را تحمل می‌کند. قادر است خشکی را به خوبی تحمل نماید. این گیاه به سرما مقاوم بوده و تا دمای منفی ۱۰ درجه سانتی گراد را به راحتی تحمل می‌کند.

پراکنش عمومی: سرخارگل بومی آمریکای شمالی است ولی امروزه در اکثر نقاط اروپا و آسیا و حتی برخی نقاط ایران هم به‌طور انبوه کشت می‌شود. سرخارگل به صورت خودرو در جلگه‌های شمال شرقی تگزاس، میسوری و میشیگان یافت می‌شود.

پراکنش در ایران: در ایران فقط به صورت کاشته شده یافت می شود.

بخش مورد استفاده: ریشه و ریزوم

ترکیبات شیمیایی: آلکیل آمید، ایزوبوتیل آمید، اسید شیکوریک، اسانس

خواص درمانی: ضدعفونی‌کننده، ضدالتهاب، بازکننده عروق، تقویت‌کننده سیستم ایمنی

اشکال دارویی: دم کرده یا جوشانده ملایم

ملاحظات: در بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس (Multiple Sclerosis, MS)بدلیل تحریک سیستم ایمنی و شعله ور شدن بیماری مصرف سرخارگل ممنوع است. در بیماران ایدزی به دلیل افزایش میزان ترشح اینترفرون آلفا و فاکتور نکروز توموری آلفا علی الرغم افزایش گلبول‌های سفید که برای این بیماران مفید است، به طور متناقضی منجر به افزایش وخامت بیماری می‌شود و منع مصرف دارد. در بیماری‌های خود ایمنی (آرتریت روماتوئید، لوپوس) بدلیل تحریک سیستم ایمنی منجر به افزایش آسیب بیماری می‌شود. در فرم حاد و پیشرفته بیماری سل بدلیل مشابهت ترکیبات سرخارگل آرابینوگالاکتانی) با دیواره سلولی مایکوباکتریوم منجر به تضعیف پاسخ‌های گلبول‌های سفید (لنفوسیت) می‌گردد و منع مصرف دارد. در سرطان‌های خون که با افزایش گلبول‌های سفید خون تظاهر می‌کنند، مصرف سرخارگل ممنوع است. در مواردی که بصورت تزریقی استفاده می‌شود عوارضی کوتاه مدتی، چون تب، استفراغ و تهوع گردد. گیاه سرخارگل می‌تواند خروج کافئین از بدن را مختل و به تاخیر بیندازد، لذا مصرف این گیاه همراه با نوشیدنی‌های کافئین‌دار، سبب افزایش غلظت کافئین خون شده و عوارض جانبی نظیر عصبانیت، سردرد و افزایش ضربان قلب را به همراه خواهد داشت. در پایان لازم به ذکر است، مصرف سرخارگل با دارو‌های کاهنده سیستم ایمنی بدن باعث کاهش تاثیر این دارو‌ها خواهد شد، بنابراین قبل از استفاده درمانی از این گیاه حتما با پرشک متخصص مشورت کنید.

K2_TAGS

به لیمو

خانواده: Verbenaceae

مشخصات: درختچه ای است که ممکن است تا حدود دو متر رشد کند. برگ ها کمابیش سبز رنگ در چرخه های 3 تا 4 تایی، سرنیزه ای با نوک تیز بوده در برش عرضی به شکل قلاب ، دارای نوک برگشته دیده می شوند. حاشیه برگ ها خشن و کامل بوده، دندانه دار به نظر می رسد. رگبرگ های میانی و رگبرگ های ثانویه در سطح پایین برگ برجسته و مشخص هستند. برگ ها دارای عطر نافذی می باشند. گل آذین پانیکولی باریک و انتهایی است و گل شامل کاسه ای کوچک به 4 لوب نوک باریک تقسیم شده است. میوه شامل 2 فندقه ی کوچک است که  هر کدام حاوی یک دانه می باشد.

پراکنش عمومی: بومی آمریکای جنوبی بوده و به طور طبیعی رویش آن در آرژانتین، شیلی و پرو گزارش شده‌است و از آن جا به سایر نقاط جهان از جمله ایران رفته‌است و کشت می‌شود.

پرامنش در ایران: به صورت کاشته شده در مناطق معتدل و مرطوب وجود دارد.

قسمت مورد استفاده:  سرشاخه های گلدار و برگ ها

تركيبات يا مواد موثره: به ليمو داراي 9/0 تا 5/1 درصد اسانس كه شامل سيترال ، سينوئل ،ليمونن ، جيرانيول می باشد.

خواص درمانی:  آرام بخش، مقوی معده، تسکین دهنده دردهای عصبی

K2_TAGS

آویشن

خانواده: (Labiatae (Laminaceae

مشخصات: شبه درختچه ای همیشه سبز و کوتاه قد است که تا 30 سانتیمتر ارتفاع می یابد. ریشه هایش کاملا محکم و ساقه اش بسیار منشعب است. برگ ها بدون دمبرگ و از لحاظ شکل بسیار متنوع بوده، ممکن است بیضوی تا خطی یا به طرف راس لوزی شکل باشند. برگ های جوان دارای کرک های پشمی کمی هستند. گل ها درون نبله هایی در نوک شاخه ها تجمع یافته اند. کاسه گل دولوبی و لوله ای و جام گل دو لبی و لوله ای شکل است که لب پایینی آن 3 لوبی می باشد. میوه شامل 4 فندقه صاف و تیره رنگ است و در باقیمانده کاسه گل یافت می شود. گیاه رایحه ی مهعری دارد. به صورت وحشی در خاک های خشک و سنگلاخی مناطق مدیترانه ای و ترجیحا در نواحی آفتابگیر رویش دارد. در اروپا طی فصل های بهار و تابستان جمع آوری می شود.

پراکنش عمومی: بومی مناطق مدیترانه ای اروپا است.

پراکنش در ایران: در بعضی نقاط ایران به صورت کاشته شده وجود دارد.

بخش های مورد استفاده: سرشاخه های گلدار

ترکیبات شیمیایی: اسانس حاوی تیمول، کارواکول، بورنئول، اوکالیپتول، منتن و تیمن، تانن و رزین

خواص درمانی: ضد عفونت، ضد التهاب، ضد اسپاسم، ملین و آنتی بیوتیک

اشکال دارویی: دمکرده، عصاره روان، تنتنور، شربت، اسانس و پودر

ملاحظات: این گیاه به طور وسیعی در آشپزخانه و کارخانه های عطرسازی به کار می رود. در رایحه درمانی یکی از مهمترین گیاهان مورد توجه است زیرا دارای اثرات ضد عفونت می باشد. اسانس آن در درمان سیاه سرفه موثر است. از این گیاه به واسطه ی اثر پاک کننده اش در تهیه ی فرآورده هایی مانند اقسام دهان شویه استفاده می شود. گیاه مذکور شدیدا مورد علاقه ی زنبورهاست و عسل حاصل از آن خواص گیاه اصلی را دارا می باشد.

K2_TAGS

غنچه گل محمدی

نام علمی :  Rosa damascena Mill.

خانواده: Rosaceace

قسمت مورد استفاده: گل

مواد موثره : مهمترین اجزای تشکیل دهنده اسانس شامل: ژرانیول،سیترال،سیترانلول،اوژنول،نرول،فارنزول

نحوه مصرف: از گل خشک آن  می توان به عنوان چاشنی غذا، شیرینی و در ماست و دوغ و به عنوان دمنوش استفاده کرد.

خواص دارویی: آرام بخش، ضد افسردگی، محرک دستگاه گوارش و ملین، دارای خواص آنتی اکسیدانی، خواص ضد میکروبی، ضد التهاب، مسکن درد، مقوی معده و تقویت ریه

رزها از قدیمی ترین گیاهان مورد استفاده بشر می باشند. استفاده از این گیاهان به میلیون ها سال پیش بر می گردد. گل محمدی از زیباترین و مهمترین رزهای جهان است و به عنوان یکی از معروفترین گیاهان معطر از گونه های گل رز در دنیا شناخته شده است. این گیاه به خاطر رایحه فوق العاده و تنوع ارقام و ژنوتیپ های آن در بسیاری از مناطق جهان کشت می شود.

گل محمدی گیاهی درختچه ای و چند ساله و متعلق به تیره گل سرخ است. ارتفاع گل محمدی بستگی به منطقه رویش دارد و بین 2 تا 5/2 متر متفاوت است. گل ها به رنگ سفید، صورتی و یا قرمز هستند که در فصل بهار ظاهر می شوند و بطور معمول این گیاه یک بار در سال به گل می رود و در برخی واریته ها تا دوبار درسال نیز گل می دهد. گل ها حاوی اسانس هستند و مقدار اسانس بستگی به شرایط اقلیمی محل رویش دارد. در رابطه با منشا گل محمدی گزارش های مختلفی وجود دارد بعضی سوریه را منشا این گیاه می دانند و برخی از محققان نیز ایران را مبدا گل محمدی معرفی کرده اند. گل محمدی در ایران بصورت تجاری در شهرهای کاشان و در بخش های از استان فارس و کرمان و در سال اخیر در نقاط دیگر ایران از جمله استان کرمانشاه کشت می شود.

گل با ارزش ترین قسمت این گیاه است و فرآورده های زیادی از آن تولید می شود. یکی از فرآورده های مهم این گیاه اسانس گل محمدی و گلاب است که از تقطیر گل ها بدست می آید. مصرف گلاب در ایران پیوند عمیقی با فرهنگ مردم دارد و در آیین های مذهبی و جشن ها و همچنین در تهیه انواع شیرینی ها استفاده می شود. اسانس گل محمدی در صنایع عطر و ادکلن سازی و صنایع آرایشی بهداشتی مصرف فراوانی دارد و یکی از گرانترین اسانس های جهان است. از گلبرگ های این گیاه در ایران مربا تهیه می شود و غنچه ی آن برای تزیین انواع شیرینی و دسر و به عنوان دمنوش کاربرد دارد. در اکثر منابع معتبر علمی از گل ها و اسانس گل محمدی به عنوان دارو یاد شده و خواص درمانی آن مورد تاکید قرار گرفته است. مواد موثره این گیاه خاصیت ضد افسردگی و آرام بخش دارد و تقویت کننده قلب است. از دیگر خواص دارویی گل محمدی می توان به خواص ضد التهاب، مسکن، مقوی معده و ریه، ملین، ضد نفخ، سم زدا و رفع علایم سرماخوردگی و جوان سازی پوست اشاره کرد.

موارد احتیاط: زیاده روی در مصرف دمنوش گل محمدی ممکن است باعث حالت تهوع یا اسهال شود.

گرده‌های گل این گیاه می تواند برای برخی افراد ایجاد حساسیت کند.

در دوران بارداری و شیردهی بهتر است که از مصرف خودسرانه دمنوش گل محمدی خوددراری شود.

K2_TAGS

چای کوهی

چای کوهی

نام علمی: Stachys lavandulifolia

گیاه چای کوهی از خانواده نعناعیان گیاهی یکساله و معطر، علفی و دارای کرک است. برگ های این گیاه باریک و کشیده و گل هایی به رنگ صورتی دارد. گل های این گیاه در میان کاسبرگ هایی با رنگ سبز روشن قرار دارد.

 این گیاه با نام های چای چوپان و چای پشمی نیز شناخته می شود. در زبان آذری به این گیاه توکلیجه می گویند. این گیاه زیبا در بسیاری از مناطق ایران از جمله آذربایجان،کرمانشاه، کردستان، لرستان، همدان، چهارمحال و بختیاری و ... رویش دارد.

چای کوهی از نظر طب سنتی ایران طبع گرم و خشک دارد و در طب ایرانی برای بهبود سرماخوردگی، تقویت اشتها و رفع برخی بیماری های گوارشی و تقویت معده استفاده می شود. چای کوهی گرفتگی صدا را برطرف می کند و خلط آور است. همچنین به عنوان یک دمنوش آرام بخش جهت رفع خستگی و بی حوصلگی کاربرد دارد.

هشدار: مصرف این گیاه در دوران بارداری توصیه نمی شود و ممکن است موجب سقط جنین شود.

K2_TAGS

چای ترش

چای مکی: Hibiscus gossypifolius

خانواده: Malvaceae

مشخصات: گیاهی است یک ساله با بوته‌هایی به ارتفاع 3–2 متر و برگ‌های 5–3 وجهی سبز مایل به زرد، گل‌های زرد با کاسبرگ‌های سبز که بعد از رسیدن میوه، کاسبرگ‌ ها به رنگ قرمز در می‌آید. چای مكه قطعاتی است سخت و شكننده به رنگ قرمز و قرمز كم رنگ، به صورت ورقه هایی ضخیم كه یك طرف آن ها صاف بوده و در طرف دیگر دارای برگ هایی مشخص است. درمیان این قطعات كه حات ناودانی دارند، میوه های كروی با نوك تیز، دارای دم كوتاه و باقیمانده ای از قطعات قرمز رنگ نیز دیده می شوند. در بعضی کشورها از الیاف ساقه‌های آن در تهیه وسایل استفاده می‌شود.

پراکنش عمومی: بومی نواحی حاره ای است شامل شبه جزیره عربستان، آمریکای لاتین و به خصوص جامائیکا، شمال آفریقا، سودان و مصر

پراکنش در ایران: در منطقه گلمورتی سیستان و بلوچستان كشت می گردد.

بخش های مورد استفاده: اندام های هوایی مخصوصا کاسبرگ ها

ترکیبات شیمیایی: اسیدهای اگزالیک، مالیک، سیتریک، استئاریک، تارتاریک، آسکوربیک، آراشیدیک، پروتوکاتچوئیک و اسید هیبیسکوس، آنیس آلدهید، دِلفینیدین، سیانیدین، بتاکاروتن، بتاسیتوسترول، گالاکتوز، گاسیپتین، پکتین و کوئرستین.

خواص درمانی: کاهنده فشار خون، برگ درمان تورم، گیاه کامل ملین، موجب شلی ساختار عضلانی رحم می شود، اشتهاآور، درمان سرماخوردگی ناحیه تنفسی، پیشگیری و درمان سنگ های کلیوی و مثانه، ضدباکتریایی، ضد قارچ، رقیق و تصفیه ‌کننده ی خون و کنترل‌ کننده ی کلسترول آن

اشکال دارویی: دم کرده، پودر

ملاحظات: رنگ قرمز گلبرگ های آن به عنوان نوشیدنی و رنگ غذا کاربرد دارد.

زیاده روی در مصرف چای ترش باعث مسمومیت کبد می شود.

K2_TAGS

چای سبز

   چای سبز

   نام انگلیسی: Green tea

نام علمی:L.  Camelia sinensis

چای سبز گیاهی از خانواده Theaceae با برگ های همیشه سبز است. گیاه چای سبز بومی شرق و جنوب آسیا می باشد. برخی زادگاه اصلی چای سبز را کشور چین معرفی می کنند و چند هزار سال در این کشور مورد استفاده قرار گرفته است. امروزه چای سبز در بیشتر نقاط آسیا کشت می شود. تاریخ استفاده از چای در ایران به سال 1207 برمی گردد که توسط شخصی به نام کاشف السلطنه به ایران آورده و در لاهیجان کشت شد.

چای سبز  از طریق خشک کردن برگ گیاه چای بدون تخمیر بدست می آید. برگ هاي چاي سبز منبع بسيار غني از تركيبات فنولي هستند. در برگ های این گیاه ماده ای به نام "کاتچین" وجود دارد که بسیاری از خواص چای سبز مربوط به این ماده می باشد و فعالیت آنتی اکسیدانی بسیار بالایی دارد. این ماده می تواند از  سلول های بدن در برابر رادیکال های آزاد محافظت کند. رادیکال های آزاد در پیری و بسیاری از انواع بیماری ها نقش دارند. از دیگر ترکیبات فعال در چای سبز می توان به اسید آمینه های تیانین، آرژنین، والین، لوسین و ویتامین های C وB  اشاره کرد.

 نوشیدن چای سبز می تواند خطر ابتلا به بیماری های مختلف از جمله سرطان و بیماری های قلبی عروقی را کاهش دهد. همچنین کاهش تری گلیسیرید، کاهش فشار خون، مدر و قابض بودن از دیگر خواص چای سبز می باشد.

K2_TAGS

کنگر فرنگی(آرتیشو)

نام فارسی: کنگرفرنگی

  نام انگلیسی:      Artichoke

 نام علمی:Cynara scolymus L.

کنگرفرنگی گیاهی چندساله از خانواده کاسنی است. ارتفاع این گیاه به دو متر نیز می رسد و دارای برگ های بزرگ می باشد. برخی کارشناسان معتقدند این گیاه بومی مناطق مدیترانه و جزایر قناری است.

گیاه کنگرفرنگی جزء قدیمی ترین گیاهان دارویی جهان محسوب می شود و طی هزاران سال کشت شده و در یونان، روم و مصر باستان مصارف دارویی و غذایی گوناگونی داشته است.

کنگرفرنگی در آب و هوای مدیترانه ای سواحل کالیفرنیا ، با خاک غنی و تابستان های خنک ، رشد و عملکرد خوبی دارد.

کنگر فرنگی در طیف وسیعی از خاک ها رشد خواهد کرد ، اما در یک خاک عمیق ، حاصلخیز و زهکشی شده بهترین عملکرد را دارد. این گیاه ریشه عمیق دارد و باید درخاک هایی کاشته شود که سطح مناسبی برای رشد ریشه دارند. همچنین این گیاه نیازمند مناطقی با آفتاب کامل و زمستان ملایم است.

بخش خوراکی کنگر فرنگی که در تهیه انواع غذاها استفاده می شود جوانه گل نارس این گیاه است. سر گل های نارس (که به آنها "globe" نیز گفته می شود) حاوی قسمت های خوراکی و گوشتی و بخشی به نام قلب آرتیشو است که می توان آن ها را برای مصارف تازه خوری یا اهداف صنعتی به عنوان مثال ، صنعت کنسروسازی برداشت کرد.

 برگ های کنگرفرنگی به عنوان بخش دارویی گیاه مصرف دارد. ماده ای به نام سینارین در برگ های کنگر فرنگی یافت می شود و این ماده می تواند برای تقویت سلامت کبد بسیار مفید باشد. این گیاه منبع غنی از ویتامین C، سدیم، منیزیم و اسیدفولیک است و فیبر بالایی دارد.

کنگرفرنگی کاهنده چربی و کلسترول خون است و اثرات صفرا آور و مدر دارد و در درمان برخی بیماری های کبدی و بهبود اختلالات گوارشی نیز موثر است.

اسید کافئیک، استرهای اسید کینیک- اسید کافئیک ترکیبات عمده گیاه محسوب می شوند. اسیدهای آلی و به ویژه اسید الکل ها دسته ای از ترکیبات موجود در آرتیشو بوده که طبق نظر برخی محققان بخش عمده ای از اثرات فارماکولوژیک این گیاه را سبب می شود. از جمله این مواد می توان به اسید سیتریک، اسید مالیک، اسید گلیکولیک، اسید لاکتیک، اسید سوکسینیک و اسید گلیسریک اشاره نمود.

کنگرفرنگی به شکل های مختلف تازه ، منجمد، کنسرو و فرآوری شده در فروشگاه ها وجود دارد.

برای اکثر مردم ، مصرف کنگر فرنگی کاملا بی خطر است. با این وجود ممکن است برخی از افراد به این گیاه آلرژی داشته باشند و باید مصرف کنگر فرنگی را محدود کنند.

K2_TAGS

ارتباط با ما

    •   خط ثابت:                    ۰۸۳-۳۷۲۲۵۴۹۴
    •  همراه:                          ۰۹۱۸۷۲۱۱۱۸۱
    •  ایمیل:                 این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید   

 

English Persian

شبکه های اجتماعی

بارگیری 2 بارگیری