زلف پیر

دسته: گیاهان دارویی

22 11 4 3

خانواده: compositae

مشخصات : نام جحنس گیاه برگرفته از لغت لاتین Senex به معنی پیرمرد است. این نام گذاری به تارهای سفید رنگ چقه اشاره دارد. این گیاه علفی دارای ریشه ای اصلی و تعداد زیادی ریشه فرعی بوده، ارتفاع ساقه ی شکننده و کم انضعاب آن به 30 سانتی متر می رسد. برگ ها آریاش متناوب دارند. آن دسته از برگ ها که در قسمت فوقانی گیاه قرار دارند قاشق مانند و دارای لوب هایی نوک کند و گاهی دندانه دار هستند. برگ های پایینی گیاه کشیده و قاشقی می باشند. گل ها درون کلاپرک هایی افراشته یا آویزان قرار دارند. براکته ها گریبانی را ایجاد می کنند که گل های زردی را در برگرفته است. جام گل 5 دندانه دارد. میوه فندقه ای تقریبا استوانه ای، سفیدرنگ و کرکدار و دارای جقه است. این گیاه به وفور در سراسر اروپا یافت می شود و به صورت وحشی درکنار جاده ها و در زمین های بایر یا تحت کشت به عنوان یکی از متداولترین علف های هرز می روید. گیاه مزبور در اردیبهشت ماه جمع اوری می شود.

پراکنش عمومی: اروپا، منطقه ی مدیترانه، آسیا و در سایر مناطق درحال گسترش می باشد.

پراکنش در ایران: گیلان، کرمانشاه، خوزستان، اصفهان، کهکیلویه و بویراحمد، فارس و تهران

بخش های مورد استفاده: گیاه کامل

ترکیبات شیمیایی: سنه سین، سینوسین، رزین، اینولین، گلوکز و املاح پتاسیم

خواص درمانی: قاعده آور، منقبض کننده عروق و آرامبخش قلبی

اشکال دارویی: دمکرده، تنتور، عصاره روان، پودر و شربت

ملاحظات: اگرچه مصرف این گیاه به واسطه ی وجود برخی آلکالوئیدها توصیه نمی شود. در برخی مناطق از ان برای تهیه ی سالاد استفاده می گردد. گیاه مذکور موجب احتقان رحم گردیده لذا برای خانم های باردار منع مصرف دارد. اگرچه طب سنتی به عنوان ملین و افزاینده ی ترشح صفرا به کار می رفته است، امروزه به هیچ وجه به این منظور به کار نمی رود. می توان از این گیاه در تهیه ی مرهمی جهت درمان هموروئید استفاده کرد.