شوکران

 

146

 

خانواده: Umbelliferae

مشخصات: گیاهی است علفی، دو ساله با ریشه ی ضخیم دوکی شکل و سفید رنگ، ساقه ای استوانه ای، توخالی و منشعب به رنگ سبز روشن که واجد لکه هایی سرخ رنگ می باشد. برگ های قاعده ای غلاف دار بوده، دارای دمبرگ های توخالی هستند این برگ ها شانه ای شکافته، منقاردار و دندانه دار بوده، سطح فوقانی آن ها به رنگ سبز نسبتا تیره و سطح تحتانی آن ها کمرنگ تر می باشد. برگ های ساقه ای دارای دمبرگ های تحلیل رفته می باشند که نهایتا به یک غلاف تبدیل شده اند. گل ها سفید رنگ و متعدد بوده، به صورت گل آذین های چتری هستند و د هر چتر فرعی از آن ها 10 تا 20 گلچه شعاعی قرار دارند. شیزوکارپ ها تخم مرغی و متشکل از 2 نیمه مزین به رگه های طولی هستند. تمام اندام های گیاه دارای بوی ناخوشایندی هستند. فصل برداشت آن تابستان است.

پراکنش عمومی: اروپا، آفریقای شمالی، آسیا

پراکنش در ایران: در بیشتر مناطق ایران به صورت خودرو دیده می شود.

بخش های مورد استفاده: برگ

ترکیبات شیمیایی: آلکالوئیدهای سیکوتین، متیل کونیسین، کونهیدرین، پسودوکونهیدرین، صمغ، پکتین، رزین، کاروتن، اسید کافئیک، اسید استیک، املاح

خواص درمانی: ضد درد، ضد دردهای عصبی، ضد اسپاسم، شیر افزا

اشکال دارویی: پودر، تنتور، شربت، عصاره ی روان، پماد

ملاحظات: گیاه مذکور سمی بوده و بر روی مراکز محرکه (پیوندگاه های عصب - عضله) اثر فلج کننده دارد اگر چه در گیاه خشک میزان سمیت کاهش می یابد لیکن هنوز خطرناک است. کودکان به سهولت آن را با گیاه جعفری اشتباه می گیرند البته با کندن چند برگ از آن بوی نامطبوع گیاه متصاعد شده، آن ها را از اشتباه خود آگاه می کند. در طب همئوپاتی از تنتور این گیاه جهت درمان تصلب شرائین و امراض پروستات استفاده می شود.     

بدون تصویر