کافور

دسته: گیاهان دارویی

Bhimseni Camphor 100 G Baras SDL177130727 1 7d7e8Cinnamomum camphora02

 

 

کافور: Cinnamomum camphora

خانواده: Lauraceae

مشخصات: درختی است با تنه‌ای استوانه‌ای و قائم، دارای تاجی بزرگ و به ارتفاع حدود 50 متر که قطر تنه‌ی درخت در مواردی به 2 متر نیز رسیده است. شاخه‌های درخت متعدد، برگ‌های آن سبز براق، متناوب، بیضوی، نوک تیز، کناره برگ‌ها موجدار، چرمی شکل و دارای بوی خاصی می‌باشند. برگ‌هاي جوان صورتي فام كه به تدريج سبز كمرنگ و در پاييز مسي زرد مي‌شوند. گل‌های آن به صورت دسته‌های مرکب زرد ريز كه از برگ‌ها كوتاه‌تر هستند، ميوه‌ها دانه‌هاي سياه به قطر 1 سانتي‌متر روي تخمدان كاسه ‌مانند بوده و محتوای میوه دانه‌ای گوشتدار و سرشار از روغن است. کافور ماده ای جامد، با حالتی چرب، بــه صورت بلورهای ســفید شــفاف و دارای بوی معطر قوی است که از به وسیله فرآیند تقطیر و متعاقب آن تصعید قطعات ریز شده ساقه، شاخه و ریشه‌ی درخت به دست می‌آید و چنان چه در مجاورت هوای آزاد قرار گیرد فرار است.

پراکنش عمومی: در کشورهای شرق آسیا به خصوص در جنگل‌های هند، چین، ژاپن، جاوه و سوماترا رویش دارد.

پراکنش در ایران: به صورت کاشته شده در باغ، اکولوژی نوشهر و باغ کشاورزی لاهیجان یافت می‌گردد.

بخش های مورد استفاده: روغن فرار حاصل از درخت

ترکیبات شیمیایی: کامفور، لیمونن، پی سیمول، پی نن، ارتودن و سالون

خواص درمانی: کاهش میل جنسی، تنظیم کننده ضربان قلب، کاهنده فشار خون و تنظیم کننده گردش خون، تقویت کننده قلب، ضدعفونی کننده، معرق، ضد خارش، خنک کننده پوست، رفع تنگی نفس، پایین آوردن تب، از بین بردن کرم معده و روده، درمان سردردهای صفراوی و ورم‌های گرم

اشکال دارویی: الكل كامفره، روغن، کپسول، پماد

ملاحظات: استشمام بیش از اندازه کافور موجب سفید شدن مو، پیری زودرس، قطع شدن نسل و بی اشتهایی می‌شود. استفاده بی مورد از آن باعث اختلال و فساد در معده شده و مصرف بیش از حد کافور سمی و مرگ‌آور می‌باشد.

 

  1. صانعی، صمصام؛ (1395)، طبّ الصمصام -آشنایی با بیش از 400 نوع از گیاهان دارویی- (جلد دوم)، تهران: انتشارات حافظ نوین، چاپ اول.
  2. بررسی کیفیت اسپرم در موش های مواجهه شده با کافور و نقش محافظتی ویتامین E- مسعود ادیب مرادی، علی کلانتری حصاری، حسن مروتی، فرزاد اسدی، حمیدرضا مرادی
  3. کتاب مرجع گیاهان دارویی(جلد اول)- تألیف و ترجمه دکتر احمد امامی، دکتر شیرین فصیحی و دکتر ایرج مهرگان